Ik heb de nood om mij uit te drukken. Om mij te herscheppen. Mij onder te dompelen in xenobiteit. Geen vrienden, geen contacten, geen fictie, geen illusie, geen liefde. Een taal, een stad, een cultuur. Voor eeuwig en ook weer niet. Om terug te keren en te laten zien. Dat ik ben wie ik ben en was wie ik was. Dat ik deed wat ik deed en niet deed wat zij wilden dat ik deed. Dat ik zal doen wat ik zal doen of dat nu is wat zij willen dat ik doe. Ik zal met je spreken, ik zal met je lachen, ik zal niet van je houden. Ik zal verdriet hebben omdat ik niet van je zal houden. Ik zal verdriet hebben omdat ik niet van je kan houden. Ik zal verdriet hebben omdat ik niet van je wil houden. En omdat ik niet van je wil houden zal ik geen verdriet hebben. Ik toon hoeken op mijn gelaat, en kijk tranend omhoog. De voorbijsluipende massa raakt mijn netvlies. Ik voel de wind, ik voel de regen en ik voel de kou. Dit is wie ik ben. En niemand anders. Dit is het. Dit ben ik. En niet anders.