Columns.

Toen ik nog een kind was vond ik columns het vreemdste wat er bestond. Het was een stukje tekst waarin de auteur zijn mening over een bepaald onderwerp aan de lezer opdrong. Terwijl deze lezer hoogstwaarschijnlijk een heel andere mening aangedaan was. Maar ik heb nu een leeftijd bereikt waarin het allemaal duidelijk is geworden. Over het doel van een column kan veel gezegd worden maar het is duidelijk dat het veranderlijk is. In het verleden waren columns uitsluitend persuasief en informatief. De objectiviteit kon dan ook terecht in twijfel getrokken worden.

Het publiceren van columns in het verleden kwam ook vaak voort uit slechte of destructieve intenties. Dictators als Adolf Hitler gebruikten ze om hun ideologieën aan het volk op te dringen en zo gevaarlijke propaganda te verspreiden. Voor sommige delen van de wereld kan dit nog steeds het geval zijn, maar in de zogenaamde 'moderne westerse wereld' waarin ik me vandaag bevind ligt het geheel anders. De moderne columnist tracht iets te verwezenlijken bij gewone mensen. Hij wil ze laten nadenken. Gewoon dat: Nadenken. Waarom? Omdat ze het verleerd zijn. De moderne mens maakt gebruik van zijn modern speelgoed om na te denken.

Stel jij je soms de vraag wat oorlog écht is, bijvoorbeeld? Wat er achter het woord 'liefde' schuilt? Waarom er zoveel verschillen in de wereld zijn? Als het antwoord daarop ja is kan ik je gelukkig prijzen. Dan beantwoord je aan het profiel van een mens. Maar ben je eerlijk tegen jezelf?

Ik geef jullie de raad om je niet te laten vormen door hetgeen dat zwarte toestel op de kast tegen je zegt. Onderzoek alles zelf en trek daar je conclusies uit. Leef dan je leven op basis van die conclusies, dan ben je opnieuw een mens.