Woorden.

Ik heb niet veel tijd, maar wou toch nog even de blogspot updaten.

Vandaag ben ik dus naar Antwerpen gegaan, alleen had ik me van dag vergist. Normaal had ik afgesproken met 2 vrienden maar die zitten naar t'schijnt in Londen. (Jaloezie). Dus heb ik maar alleen in Antwerpen rondgekuierd. Begrijp me niet verkeerd, het was heerlijk. Ik hou ervan.

In de bus (Ja, ik ga met de bus van Herentals naar Antwerpen) hou ik ervan om te lezen. Het wekt ook de interesse van andere mensen. Zo was ik vandaag 'The Call of The Wind' aan't lezen van Jack London. Een geweldig boek met diepgang en inhoud. Ik heb het vanmorgen gaan lenen uit de bibliotheek nadat ik de schrijver had ontdekt bij het bekijken van de film: 'Into the wild' (Dit is vanaf nu mijn favoriete film. Ik zweer het. Een echte aanrader).

Maar de woorden van Jack London grepen me op sommige vlakken wel enorm aan. Sommige uitdrukkingen kan je zo op je dagelijkse leven reflecteren en je eraan spiegelen. Voor het eerst in mijn leven hebben woorden mijn ziel geraakt.

Mensen gaan me hiervoor ooit nog wel eens doden. Maar volgens mij heeft een mens meer aan woorden dan aan geluiden. Muziek is goed en nodig. Het kan je goed laten voelen en het kan misschien helpen om een bepaald verdriet te verwerken. Maar het zal het nooit zo goed kunnen als pure woorden, onverzilverd door klanken. Puur, droog, echt. Woorden die gedachten omvatten, die je kunnen helpen, die je laten nadenken.

Woorden zijn de basis van de ziel.